Zoals beloofd mijn stukje  over onze transatlantische cruise op 21 april j.l. 2007 met de VOYAGER OF THE SEAS

van Miami naar Barcelona.
De vliegreis met Martinair naar Miami verliep gelukkig op tijd. We hadden een upgrade naar Comfort Class geboekt.
Dit is heel prettig, want de DVD speler met films en documentaires, afgewisseld met de verzorging aan boord geeft
het gevoel alsof de reis sneller verloopt.
De douaneformaliteiten in Miami verliepen gelukkig deze keer zeer voorspoedig. Het duurde wel even voor wij –
met z’n zessen – met de shuttlebus naar het hotel konden worden vervoerd. Wij logeerden in de Red Roof Inn.
Een eenvoudig hotel. De kamer was zeer ruim en kennelijk bestemd voor rolstoelgebruikers. Het hotel was zeer
toegankelijk voor rolstoelers. Een koffie-automaat  en foehn waren niet aanwezig. Een restaurant was er niet, maar
naast het hotel was een restaurant – soort brasserie – waar voor US$ 10,00 uitstekend kon worden gegeten. Het
ontbijt in het hotel was bij de prijs inbegrepen en bestond uit diverse soorten donuts en goede cappuchino.
Met de taxi kwamen we om ca. 11 uur bij de terminal aan. Het inschepen was heel goed georganiseerd. Verliep
zeer snel en om 12.00 uur zaten we al te lunchen in de Windjammer.
Het schip is overweldigend. Vooral de Royal Promenade is indrukwekkend. We waren wat sceptisch over het schip
zo groot en met zoveel passagiers. We hadden eerder gecruised met de LEGEND  en de SPLENDOUR, maar deze
was 2 x zo groot. Maar naarmate de uren verstreken gingen we ons steeds meer thuisvoelen. De Royal Promenade was
een gezellig ontmoetingspunt met winkels en terrasjes. Ook werden er Street Parades gehouden met verschillende thema’s.
De Viking Crown lounge is voor ons de ultieme plaats om na de show nog een afzakkertje te pakken en te genieten van
het prachtige uitzicht.
Er is een mooi theater en veel gelegenheid om sportief bezig te zijn. Op de ijsbaan werd de repeaters party gehouden en
konden de liefhebbers er zelf schaatsen. Ook werden er mooie ijsshows gepresenteerd. Aan de kinderen is ook gedacht.
Die hadden hun eigen afdeling.
Hoewel er meer dan 3000 passagiers aan boord waren liepen de buffetten uitstekend. Bijna geen rijen en altijd een goed plaatsje
te vinden. We hadden een tafel aan het raam in het prachtige restaurant met een mooi uitzicht op zee. Het viel ons op, dat er diverse
tafels menigmaal onbezet waren. Waarschijnlijk mensen die dineerden in Portifino, casual in de Windjammer of bij Johnny Rockets,
het echte Amerikaanse hamburger restaurant aan boord.
Het eten was, zoals gebruikelijk bij RCCL, uitstekend. Zelf veel vis gegeten, die heerlijk was bereid. De bediening was prima en
ons werd door Victor, de Portugese hoofdkelner,  steevast een 2^de voorgerecht, soep of  extra hoofdgerecht aangeboden. Extra
toetjes zette hij uit eigen beweging tijdens het dessert op tafel.
De eerste dag was gelukkig een zeedag. Heerlijk relaxen en het schip verkennen. Op Bermuda konden we pas een uur later
binnenlopen, omdat er eerst een schip van de NCL uit moest. Zijn de wal opgegaan, maar zouden de volgende dag met de ferry
naar Hamilton gaan. Toen we echter de lange rij wachtenden voor een ticket zagen, hebben we er van afgezien en zijn het
glasblazen in de glasfabiek gaan bekijken en vervolgens naar het strand. Toen we van Bermuda wegvoeren lag de COSTA MAGICA
al te wachten.
Daarna zouden we in 5 dagen de oversteek naar Madeira gaan maken. Doch dat pakte anders uit. s Nachts om 03.30 uur
werd ik wakker, omdat ik dacht dar er iets werd omgeroepen. De volgende dag bleek dat het schip ’s nachts was gekeerd
en terugvoer voor een rendez-vous om 16.00 uur met een helicopter, waarmee een passagier zou worden geëvacueerd.  Een
spectaculaire operatie op volle zee. Tijdens de operatie vloog er steeds een vliegtuig van de Amerikaanse
kustwacht rondjes om het schip totdat de evacuatie om 16.45 was voltooid.
Door deze gebeurtenis was het schip een dag op z’n schedule achtergeraakt. Dientengevolge werd  Madeira niet aangelopen,
gingen rechtstreeks naar Gibraltar en kwamen daar aan na 6 ½  dag op zee te zijn geweest. Nu kwam het heel goed uit
om op zo’n groot schip te vertoeven, want er is zo veel te doen en te zien of gewoon heerlijk te relaxen. We hebben ons
geen moment verveeld.
Gibraltar - met het enige vliegveld waar de autosnelweg de landingsbaan kruist -is een hele leuke plaats om te winkelen of naar
de beroemde apenrots te gaan.
De volgende haven was Alicante. We konden met de bootshuttle voor $ 10,00 v.v. naar de stad, maar deze verviel nadat bekend
was geworden, dat de gemeente Alicante gratis busvervoer ter beschikking had gesteld. Waarschijnlijk vanwege het feit dat het schip
voor de eerste keer Alicante aanliep en de notabelen een lunch en een rondleiding over het schip kregen aangeboden.
Het weer was zoals te verwachten is tijdens een oversteek in april. s Ochtends tot ca. 11.00 uur fris en winderig aan dek. Daarna lekker
weer om te zonnen, al was er vaak te veel wind om aan de reling te gaan zitten. Enige dagen kon dit wel en de andere dagen hebben we toch
steeds een plekje uit de wind kunnen vinden, want er is veel zonneruimte en er zijn plenty dekstoelen beschikbaar.

Nog even over kapitein Gerri, een Noor uit Bergen. 41 jaar en al het bevel voerend op dit enorme schip. Vertoonde zich vaak onder
de mensen en was voor een ieder aanspreekbaar. Ook een entertainer, want hij speelde gitaar en zong daarbij ook nog niet slecht.
Trad op in het theater. Speelde met een bandje op de Royal Promenade. Hield een praatje tijdens de repeaters-party, waarbij iedereen
vragen aan hem mocht stellen, die hij met veel geduld beantwoordde. Kortom een geweldige kerel en een waardig visitekaartje voor
de RCCL.

 We kijken weer terug op een prachtige cruise. Het schip was prachtig, al houden we toch wel een voorkeur voor de kleinere Visionklas
schepen, maar als die leuke aanbieding voor een megaschip langskomt zullen we niet meer aarzelen om er gebruik van te maken.

Hartelijke groeten – Wim (de Wit)